Արմինֆո. Վաշինգտոնյան հռչակագրի իրականացման երաշխիքը դրանում պարունակվող տնտեսական անվտանգության բաղադրիչն է, որը 2020 թվականից կարևոր նշանակություն ունի տարածաշրջանում կայունության ապահովման համատեքստում։ Նման կարծիք է հայտնել ռազմաքաղաքական հարցերով փորձագետ, "Կանայք և անվտանգության գլոբալ ճարտարապետությունը" կենտրոնի նախագահ Արմինե Մարգարյանը՝ անդրադառնալով Վաշինգտոնում Հայաստանի, ԱՄՆ-ի և Ադրբեջանի ղեկավարների ստորագրած հռչակագրին։
Նրա խոսքով ՝ դրան կնպաստի տարածաշրջանում ամերիկյան ներդրումների հայտնվելը։ Բացի այդ, փորձագետը կարծում է, որ ստորագրված հռչակագիրը բարենպաստ միջավայր կստեղծի այն դրույթների իրականացման համար, որոնք կամրագրվեն Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև "խաղաղության պայմանագրում":
"Հռչակագրի շնորհիվ հարցերն այլևս ուժի կիրառմամբ չեն լուծվելու, և բացի այդ, կողմերի փոխգործակցությունն իրականացվելու է այն հիմքերի շրջանակներում, որոնք Հայաստանը նախկինում էլ անվանել է հիմնարար։ Խոսքը երկրների ինքնիշխանությունը հաշվի առնելու մասին է։ Բացի այդ, պետք է հասկանալ, որ դրա տակ դրված են ոչ միայն Հայաստանի եւ Ադրբեջանի ղեկավարների, այլ նաեւ ԱՄՆ նախագահի ստորագրությունները", - նշել է Մարգարյանը։
Փորձագետը նաև ուշադրություն է հրավիրել այն փաստի վրա, որ այդ հռչակագրով Ադրբեջանն առաջին անգամ ճանաչել է Ալմաթիի հռչակագիրը, այսինքն, առաջին անգամ ճանաչել է երկրների սահմանները ԽՍՀՄ փլուզման պահին՝ 1991 թվականին: Մարգարյանի խոսքով ՝ այդ տեսանկյունից հռչակագիրը Հայաստանի համար ձեռքբերում է ։ "Հիշեցնեմ, որ երկար ժամանակ դա Հայաստանի պաշտոնական դիրքորոշումն էր։ Եվ հիմա դա դարձել է Ադրբեջանի ամենամեծ բացթողումներից մեկը։ Եվ այս տեսանկյունից վաշինգտոնյան փաստաթուղթը մեզ համար ձեռքբերում է",- նշել է ռազմաքաղաքական հարցերով փորձագետը։
Անդրադառնալով այն հանգամանքին, որ Հայաստանը դրանով իսկ երես է թեքել Ռուսաստանից, Մարգարյանը նշել է, որ դա տեղի է ունեցել այն պատճառով, որ ռուսական կողմը երկար ժամանակ իրականացրել է ավտորիտար մենեջմենթի դեր։ Փորձագետը պարզաբանել է, որ երկար ժամանակ ռուսական կողմը հավասարազոր ճնշում էր գործադրում երկու կողմերի վրա և դրանից առավելագույն օգուտ էր ստանում իր համար: Մինչդեռ, նրա համոզմամբ, Ամերիկայի հետ հարաբերությունների խորացումը, մասնավորապես, Հայաստանի հետ ռազմավարական գործընկերության մասին փաստաթղթի ստորագրումն առաջին անգամ Ադրբեջանին բերել է կառուցողականության դաշտ: "Դա, իմ կարծիքով, մեր ամենամեծ խնդիրն էր, և այն լուծվեց", - կարծում է Մարգարյանը: Միեւնույն ժամանակ, նա կարծում է, որ նոյեմբերի 9-ի հայտարարությունն իր մեջ բազմաթիվ ռիսկեր ուներ հաղորդակցությունների ապաշրջափակման համատեքստում, քանի որ, նրա խոսքով, շատ հարցերում Ռուսաստանի և Ադրբեջանի դիրքորոշումները նույնական էին: "Այս պայմաններում Հայաստանը մնացել էր միայնակ, քանի որ նրա հիմնական դաշնակիցը դարձել է նրա գլխավոր սպառնալիքը։ Այս առումով հարկ է նշել, որ հենց Ռուսաստանն ու Ադրբեջանն էին դեմ, որ տարածաշրջանում հայտնվեին երրորդ երկրներ, որոնք միջամտեին հայ-ադրբեջանական հակամարտության օրակարգին", - եզրափակել է Մարգարյանը։
Նկատենք, որ Վաշինգտոնում ստորագրված հռչակագիրը բացասական արձագանք է հարուցել ընդդիմադիր շրջանակներում։ Շատ փորձագետներ հակված են կարծելու, որ այդպիսով Հայաստանը նոր զիջումների հնարավորություններ է բացել։
